«Χωρίς Όνειρα-Σημαίνει-Χωρίς Ταυτότητα» (ένα βίντεο για Ανθρώπους)

Όταν καταδικάζουν ακόμα και τα όνειρά σου είναι σαν να χάνεις τον ίδιο σου τον εαυτό!

«Περιμένοντας τον Γκοντό» : Μια παράσταση «Όνειρο», στο Θέατρο Τέχνης!

«Περιμένοντας τον Γκοντό»,  του Σάμουελ Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Κώστα Καπελώνη και μετάφραση Σουζάνας Χούλια.     Μέσα από τις «άνυδρες» μέρες και τους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, έχουμε ανάγκη όλοι μας -λίγο πολύ- να αποδράσει μία λάμψη φωτός, μία πνευματική λάμψη που θα συμμερίζεται τις υπαρξιακές μας αγωνίες, τα άγχη μας, τους φόβους μας και την … Συνέχεια

“Περπατώντας στους παλμούς της καρδιάς της Κάτιας Γέρου”

Βρισκόμαστε στην άνυδρη Αθήνα του 2011, μπροστά στο χάος της απανθρωπιάς και της ξεροψημένης ταπεινοφροσύνης.
Βρισκόμαστε μπρος στον ξεπεσμό των αξιών, μπρος σε μια εποχή μεταβατική που κλείνει μέσα της όλων των ειδών τις καταπτώσεις!
Κι όμως υπάρχουν ελπίδες, υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχουν καλλιτέχνες και σίγουρα σε αυτούς ανήκει η Κάτια, η δική μας Δασκάλα!

“Όσα Χωράει Μια Στιγμή”, μυθιστόρημα του Στέφανου Λίβου! Μέσα από τη ματιά ενός αναγνώστη!

Πρόκειται για ένα βιβλίο καλογραμμένο, ειλικρινές, προσεγμένο και τίμιο από το εξώφυλλο του μέχρι και το τέλος του. Περιγραφικός, άκρως «Παπαδιαμαντικός» και γλωσσικά επίκαιρος ο Στέφανος κατορθώνει να μιλάει για το σήμερα, Σήμερα

Αγανακτισμένος Μάης , ~στα πρόθυρα μιας επανάστασης~ (Ποίημα)

~η σιωπή μας ράγισε και θα ξεράσει όλες τις κραυγές που έπνιξε
κι αυτός ο χείμαρρος δεν θα ‘χει τελειωμό~

Προς Παπανδρέου και λοιπούς -λαϊκά κι αγανακτισμένα-

Όσοι δεν έχετε παρευρεθεί ακόμα μαζί μας στο Σύνταγμα.. σας λέω πως ζούμε στιγμές ιστορικές, συγκινητικές και τεράστιες! Ξέρετε πόσοι άνθρωποι κλαίνε; Υποφέρουν; πονάνε; Πρώτη φορά αισθάνομαι τη χώρα μου να ενώνεται.Ήταν καιρός να συμβεί! Το παρακάτω μου άρθρο είναι απλώς μια αγανακτισμένη απάντηση στον Πρωθυπουργό και τους λοιπούς που τολμούν να λένε πως εμείς … Συνέχεια

ΕΞΩ ΟΙ ΠΑΡΤΑΚΗΔΕΣ!

Παιδάκια στους ώμους,μωρά στις αγκαλιές,ηλικιωμένοι,άνθρωποι με ειδικές ανάγκες,με καροτσάκια κ.ο.κ. ξεχύνονται στους δρόμους..ενώνονται με τις κραυγές μας, λιώνουν οι ανάγκες και γίνονται μια και κοινή…& τραγουδάμε τον εθνικό ύμνο.Αν αυτό δεν είναι κάτι..τότε ποιο είναι;βαρέθηκα ν ακούω τι θα αλλάξει, τι θα καταφέρετε κ.ο.κ. «Φίλε» εσύ που έχεις το δικαίωμα να εκφράζεις τη γνώμη σου … Συνέχεια

Η «Επανάσταση» του Μάη του ’11 μυρίζει «ζωή», κάτι που έχουμε χάσει και το θέλουμε πίσω!

Διαβάζω όλες αυτές τις μέρες άρθρα σε blogs, σχόλια, στάτους στο Facebook που με εξοργίζουν. Κι αυτή η «οργή»  με ώθησε στο να παραθέσω σε εσάς αυτό το άρθρο που «μπάζει» από παντού εκφραστικά. Αλλά εδώ δεν με ενδιέφερε να κερδίσω εντυπώσεις, ούτε να υποδείξω την όποια σπουδαία ικανότητα μου στη γραφή. Δεν χωράνε ακαδημαϊσμοί … Συνέχεια

ΤΡΥΠΕΣ «στίχοι που δεν χωρούν πουθενά παρά μόνο στις καρδιές μας»

Η «ταξιδιάρα ψυχή» του συγκροτήματος Τρύπες ίσως να μην γνώριζε όταν πρωτο-γρατζούνισε την κιθάρα του για το τι μέλλει γενέσθαι. «Λονδίνο – Άμστερνταμ και Βερολίνο» μας πρώτο τραγούδησαν ταξιδεύοντας μας σε ροκ νεωτεριστικους ήχους που ήρθαν να στιγματίσουν την ελληνική ροκ μουσική.

Αδελφοί Κατσιμίχα: «Μια βραδιά στο λούκι νύχτωσε η νύχτα…και μας ξέχασε»…

«Ο Πάνος και ο Χάρης ήταν εκείνοι οι τραγουδοποιοί που μας φώναξαν και μας τραγούδησαν «γέλα πουλί μου γέλα είν’ η ζωή μια τρέλα» και μας έκαναν να δακρύσουμε μέσα από τις μουσικές τους δημιουργίες αλλά μας χάρισαν κι απίστευτα χαμόγελα Η μουσική τους, με λίγα λόγια, σιγοντάρει τις σκέψεις κι αγκαλιάζει τις καρδιές μας. Μας γέμισαν δάκρυα αλλά και πολλά «γέλια»…