Διαβάζοντας το βιβλίο «Σιωπηλός Αντάξιος Θάνατος» του Στ. Κεσίσογλου

«Ημίφως» της βάσιας αργέντη,

1-Desktop6-003

Εάν καθίστατο δυνατό να δώσω εκ νέου έναν τίτλο στο εν λόγω βιβλίο, θα περιοριζόμουν, θαρρώ με βεβαιότητα και έναν σιωπηλό παρορμητισμό, μαζί με τις αισθήσεις μου στο μονολεκτικό «Ημίφως».
Αντιλαμβάνομαι τη δυσκολία να χωρέσει η περιγραφή ενός βιβλίου μέσα σε έναν τίτλο και πόσο μάλλον σε μία λέξη. Κι όμως εδώ, αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί με απόλυτη ακρίβεια, σύμφωνα πάντα με την δική μου ταπεινή κρίση.
Πρόκειται για ένα βιβλίο, που υπό άλλες συνθήκες (δεδομένου ότι γνωρίζω τον συγγραφέα) δεν θα επέλεγα να διαβάσω ποτέ. Κριτήριο μου θα ήτο το είδος στο οποίο κατατάσσεται. Εδώ ελλοχεύει ο κίνδυνος να μένω μακριά από αριστουργήματα του είδους, ή στην καλύτερη από όμορφες καταγραφές ενός  υπαρξιακού κυκεώνα σκέψεων.
Σε αυτό το σημείο σας προτρέπω να μην κάνετε το ίδιο λάθος. Διαβάστε βιβλία που είναι έξω από εσάς διότι μπορεί να σκοντάψετε σε πανέμορφους εσωτερικούς τουρισμούς, αντάξιους  αυτών του Στέλιου Κεσίσογλου.
Λεπταίσθητος, υφολογικά μουσικός και εξ’ ανάγκης κινηματογραφικός,
ο Στέλιος μας εισάγει σε έναν έσω κόσμο που σαγηνεύει και δεν σου επιτρέπει να σταματήσεις την ανάγνωση. Στην ερώτηση «Πώς το διάβασες», αντάξια απάντηση του είναι το «Μονορούφι».
Η ιστορία του Τζάστιν σε στέλνει στην φιλική αγκαλιά της μελέτης του ανθρώπινου ψυχισμού.
Ο συγγραφέας μας τον παρουσιάζει άρρωστο μιας και τον έχει τοποθετήσει να μεγαλώνει και να ωριμάζει μέσα σε μία παρανοϊκή σχιζοφρένεια. Μας ταξιδεύει στις ελλειπτικές διαθέσεις και τους γεμάτους ανυπαρξία κόσμους ενός ανθρώπου, που θα μπορούσε ο καθείς να είναι στη θέση του.
Θα υπέπιπτε σε πλημμέλεια όποιος προσπαθούσε  να διηγηθεί σε παραπάνω από 2-3 γραμμές την ιστορία αυτού του βιβλίου. Διότι δεν πρόκειται για μία τυπική ιστορία, που σου δίνει τη δυνατότητα να περιγράψεις. Αλλά πρόκειται για ένα βιβλίο που σε εγκλωβίζει στο να παροτρύνεις κάποιον να το διαβάσει. Μα ποιος θα μπορούσε να περιγράψει διεξοδικά και με απόλυτη επιτυχία χωρίς να ολισθαίνει τη διαδρομή μιας ψυχής κι ενός μυαλού που παλεύουν να συμπράξουν;
Πρόκειται για ένα βιβλίο, που του λείπει η οθόνη. Μοιάζει σαν ένας κινηματογραφικός «ταινιογράφος»  και σε τοποθετεί σε μία φύρδην διάθεση: θεατή, πρωταγωνιστή, ψυχολόγου & συμπορευτή. Μελετά τις λειτουργίες της ανθρώπινης ψυχής με μία απίστευτη ενδοσκόπηση κι έναν λόγο που κάθε άλλο παρά ελλειπτικός δεν είναι. Προσωπικά με εντυπωσίασαν τα σωστά ελληνικά, οι προσεγμένες και ατελείωτες περιγραφές που με έστειλαν σε Καφκικούς κόσμους (τους οποίους και λατρεύω), οι λεκτικές και εικαστικές παύσεις του και φυσικά το συνταρακτικό ταξίδι στις αισθήσεις του ανθρώπινου είδους.
Δεν περιγράφει τη ζωή του Τζάστιν, αλλά μέσα από τη θάλασσα του Τζάστιν μιλάει για την ίδια τη ζωή. Για εμένα ο Τζάστιν αυτό είναι, η προσωποποίηση της ζωής. Το σκοτάδι και το φως, η λαθεμένη εντύπωση που έχουμε για τη ζωή μας, πως βρίσκεται σε μία επισφαλή ευταξία αν και δεν έχουμε δουλέψει ποτέ γι’ αυτό. Αλλά ζούμε με το δεδομένο της κτήσης της. Αν κάτι βαραίνει το κείμενο είναι η έλλειψη διαλόγων, αλλά  η εσωτερική ψυχολογική πύκνωση του έρχεται να αντισταθμίσει αυτή την απουσία  και να την υπερφαλαγγίσει.
Πρόκειται για μία αλχημεία πνευματικών και φιλοσοφικών αναζητήσεων, που λίγο πολύ όλοι μας θα οφείλαμε να κάνουμε. Είναι μία υποχρέωση ως προς τον εαυτό μας αυτή η εσωτερική περιδίνηση, που ίσως αν την κάνουμε να μετατρέψει τη ζωή μας σε έναν σπινθήρα φωτός.
Πέρα από το τραχύ νήμα της ανικανότητας να διαχειριστεί κανείς την αρρώστια του, που για εμένα έχει καθαρά συμβολικό χαρακτήρα στο βιβλίο αυτό όπως προείπα, έχει μεγάλο ενδιαφέρον ο τίτλος που προσδίδει σε αυτόν τον περίπατο ο συγγραφέας.
Καταρχάς, μιλά για έναν θάνατο, το θάνατο της ίδιας της ζωής. Κατά πόσο θα μπορούσε αυτός ο θάνατος να είναι σιωπηλός όμως ενόσω η ψυχή υποφέρει τόσο; Και ποιος είναι εκείνος που δύναται να μιλήσει για «ανταξιοσύνη»; Προφανώς, δεν υπάρχουν απαντήσεις που να ακριβολογούν μιας και δεν υπάρχει πλαίσιο κανονικότητας όταν μιλάμε για μυαλό και ψυχή. Κόσμοι άγνωστοι ως το πώς λειτουργούν, κόσμοι που θα χρειαστούν άλλοι τόσοι αιώνες για να αγγιχθούν και να ερμηνευθούν. Γι’αυτό σας λέω, πρόκειται για το ημίφως της γνώσης του εντός κόσμου μας, για εκείνη την αχλή ομορφιά της άγνοιας που γεννά την επιτακτική ανάγκη της ζύμωσης και της εξερεύνησης.

Σπουδαίος εσωτερικός τουρισμός λοιπόν, από τον Στέλιο Κεσίσογλου και τον Σιωπηλό, αντάξιο θάνατό του».
Προτιμήστε κόκκινο κρασί, καναπέ και ημίφως για να το απολαύσετε όπως του αρμόζει.

Καλή σας ανάγνωση!

1468699_629945000385252_49468955_n

Σιωπηλός, αντάξιος θάνατος
Συγγραφείς:   Στέλιος Κεσίσογλου
Θέμα:  Λογοτεχνία του Φανταστικού
Εκδότης: Συμπαντικές Διαδρομές
Επιμέλεια: Φιλολογική ομάδα ΣΔ
Σελίδες:  110
ISBN: 9786185002275
Ημ. Έκδοσης: 28/11/2013
Advertisements
Comments
2 Σχόλια to “Διαβάζοντας το βιβλίο «Σιωπηλός Αντάξιος Θάνατος» του Στ. Κεσίσογλου”
  1. Ο/Η Maih λέει:

    τι όμορφο άρθρο..ωραία κριτική. ωραίο μπλογκ. ενδιαφέρον πολύ. δεν ξέρω τι να πρωτοδιαβασω
    . εχετε μεστο λογο.
    και το βιβλιο φαινεται ενδιαφερον.θα το παρω.
    καλη συνεχεια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: