«Όχι άλλες βαριές & θολές αποσκευές, κρύφτηκε η ψυχή και δεν βλέπει»

της βάσιας αργέντη,

Καθώς ήμαστε παιδιά, περπατούσαμε ξυπόλητοι από επιλογή, αγαπούσαμε το δροσερό του πατώματος και δεν τρέχαμε με αλματώδη ταχύτητα μακριά από εμάς.Τα δάχτυλα των ποδιών δε, λαχταρούσαν να ρουφήξουν το οτιδήποτε ώστε να φτάσουν όσο πιο βαθιά μέσα μας. Νιώθαμε ανάλαφροι, λευκά πουλιά έτοιμα να πετάξουμε σε όλον τον ουρανό. Ναι σε όλον, γιατί τότε πιστεύαμε ότι κάπου θα υπάρχει το τέλος κι εμείς περπατώντας στον αέρα θα το βρίσκαμε.Τότε γελούσαμε και δεν μας ρωτούσαν γιατί, το θεωρούσαν φυσιολογικό. Τότε χορεύαμε στα καλά καθούμενα και δεν ενοχλούσε κανέναν το ότι δεν υπήρχε μουσική. Τότε τραγουδούσαμε αν και φάλτσοι κι όλοι χαμογελούσαν.Τότε μιλούσαμε περί όνου σκιάς και τα μάτια των μεγάλων προβληματιζόντουσαν. Τότε πιστεύαμε στα παραμύθια και δεν μας περνούσαν για τρελούς. Τότε ήμαστε ρομαντικοί κι όλοι το θαύμαζαν.
Μετά τα χρόνια πλήθαιναν όπως οι γραμμές των τετραδίων…. Όσες περισσότερες σειρές γεμίζεις, τόσο περισσότερο κουράζεται το χέρι σου. Έτσι και με τα χρόνια, πληθαίνουν και πληθαίνει το βάρος μέσα μας. Χάνεται το αυθόρμητο χαμόγελο, η διάθεση για έναν αναίτιο χορό κι ένα τραγούδι, απλώς δεν αντέχεται.  Ο ρομαντισμός έχει αναχθεί σε ψυχολογικό πρόβλημα και όσο για τα «περί ανέμων και υδάτων»;…..Αντικαταστάθηκαν από τα μεγάλα, ανυπέρβλητα εμπόδια που τα μάτια των μεγάλων στέκονται αδιάφορα σαν τα αντικρίζουν. Οι προσδοκίες δίνουν τη σκυτάλη στους υπολογισμούς κι εμείς αφήνουμε το μέσα μας να πάρει τον κατήφορο. Γεμίζουμε το μέσα μας με χίλια δυο βαρίδια κι όταν ξυπνήσουμε και προσπαθήσουμε να τραβήξουμε τον ανήφορο, δεν δυνάμεθα να κοιτάξουμε ψηλά γιατί είναι τόσα τα βαρίδια που μας έχουμε φορτώσει, που μας κρατάνε κάτω, χαμηλά. Κι εμάς και τα μάτια μας. Μα δεν είναι μόνο τα δικά μας φορτία, είναι και των άλλων. Όλων εκείνων που επιτρέπουμε να μας γεμίζουν βάρη, είναι όλοι εκείνοι που περνούν μόνο και μόνο για να αφήσουν το βάρος τους και να ξαλαφρώσουν. Η κατήφεια της δικής τους ψυχής πλακώνει τη δική μας. Γεμίζουμε αποσκευές άλλων, τις στριμώχνουμε για να χωρέσουν κι άλλες..κι άλλες….κι ο αέρας τελειώνει κι εμείς εκεί, να στριμώχνουμε και να στριμωχνόμαστε.

Το στρίμωγμα όμως πρέπει να παίρνει πραγματική υπόσταση μονάχα μες στις αγκαλιές, ποτέ μες στις ψυχές.

Ας πετάξουμε ότι μας εμποδίζει να δούμε καθαρά και ψηλά γιατί η ευτυχία….είναι απόφαση!

Advertisements
Comments
2 Σχόλια to “«Όχι άλλες βαριές & θολές αποσκευές, κρύφτηκε η ψυχή και δεν βλέπει»”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: