Σύνταγμα 2011: 2 χρόνια μετά… Γεμίσαμε «πόνο» και πλουτίσαμε Ζωή!

της βάσιας αργέντη

Πάνε δύο ολόκληρα χρόνια, από τις ημέρες που μάτωναν τα σωθικά μας, οι φωνές και οι πατούσες μας. Η μεταφορά είχε παραδώσει τις σκυτάλες στην κυριολεξία κι εμείς ζούσαμε το «πύρινο» της δικής μας ανάγκης μέσα σε πλαίσιο κανονικότητας. Ναι, μην απορείτε. Γιατί, αυτή είναι η ηθική ανθρώπινη επιταγή μας, η πάλη για την ανθρωπότητα, για τη ζωή μας, τα όνειρα μας, τα δικαιώματα μας. Κι αυτός είναι ο «κανονικός» κόσμος μας.

Ζήσαμε την καταστολή, τη βία, την πάλη υπό μορφή αγανάκτησης, νιώσαμε τον διπλανό μας για πρώτη φορά, νοιαστήκαμε τον απέναντι μας για πρώτη φορά, μιλήσαμε, ακούστηκε το μέσα μας, ενωθήκαμε και αντισταθήκαμε στον τρόμο που μας επέβαλαν και συνεχίζουν να μας επιβάλλουν. Αρχίσαμε να μας στρογγυλεύουμε και να μας κάνουμε κρίκους που ενώνονται…

Μετά από δύο χρόνια, δεν ξέρω πώς αισθάνομαι.. Δεν ξέρω καν τι να αισθανθώ.
Πολιτικές διαδρομές, ερωτικά καβγαδάκια μεταξύ κομμάτων, αλλοξοθεσιές, ανακολουθίες, αδιέξοδα, εξαπατήσεις συνειδήσεων, αυτοκτονίες, νομιμοποίηση της αδικίας, των αυτοκτονιών, σιωπές, ουρλιαχτά, σκάνδαλα, φτώχεια, μιζέρια, ανεργία, μισθοί της πείνας, θέατρο του παραλόγου επί της Βουλής, άδεια ντουλάπια, 13% μείωση του τζίρου στα σουπερμάρκετ  &  τα αρτοποιεία (!!!!!), χουντοποίηση και φίμωση (ίσως να είναι και συνώνυμα)…. και πολλή μεγάλη, μα πάρα πολλή μεγάλη μοναξιά!

Εμένα όλο αυτό με παραπέμπει σε ένα «1984», σε έναν “Big brother”….
σ’ ένα «Ήταν πολύ μικρός για να πεθάνει, αλλά πέθανε»…
αλλά έτσι πιο λαϊκά, για να συνεννοηθούμε με παραπέμπει  σ’ένα
«Στα τσακίδια μο%^&νοπανα & ραντεβού στο Άισιχτίρ στόρυ»

 

Τώρα, ήρθε το «σκάνδαλο» της ΕΡΤ.   ΩΠΑ φίλος!!!! Δεν είναι σκάνδαλο. Η ανόητη κι εύπεπτη εκφορά αυτού του γεγονότος  διαλύει την ουσία. Σμπολιάζει, πώς το λένε. .. Είναι η απόλυτη τρομοκρατία κι είναι μόνο η αρχή. (Η συνέχεια στη δική σου ζωή. Την προσωπική εννοώ, γιατί και το μαύρο των media δική σου ζωή είναι, απλώς δεν το έχεις συλλάβει ακόμη)

Κι όμως βλέπεις,  ακούς, νιώθεις τους παλμούς όλων αυτών που δύο χρόνια πριν ήταν εκεί, να ξανά είναι εδώ… και τώρα πιο πολλοί, πιο δεμένοι…. πιο ένα! Κι εσύ πάλι λείπεις. Πάλι βάζεις την «τάξη» ανάμεσα μας.

Κι έρχεσαι μέσα σε όλο αυτό, εσύ, ο ένας, ο μοναδικός που ποτέ του δεν έστυψε το κεφάλι του, ποτέ του δεν βούτηξε σε ένα φόβο του, ΕΣΥ και μου λες με ύφος υποτιμητικό, με ύφος ορμώμενο από τη βολή του καναπέ σου, ή της υπέρμετρης ανασφάλειας σου (γιατί είμαι σίγουρη πως είσαι από εκείνους που κουνάνε τα πόδια κάτω από το τραπέζι όταν χορεύουν οι υπόλοιποι.Που να βρεις το θάρρος να σηκωθείς!)…:

«και τι κατάλαβες που  βρισκόσουν εκεί; Τι βγήκε; Μαλακίες!»

Μα αυτό το εύκολο εκφερόμενο ιδεολόγημα του «δήθεν παλέψατε», του «δήθεν κάνατε κάτι» , πως γίνεται  λαλιά στα στόματα των φερέφωνων, εκείνων που μόνο στηλιτεύουν, που δεν προτείνουν, δεν προωθούν…. αλλά συναινούν ! Πώς γίνεται ιδεολογία; Πώς «νομιμοποιείται»;

Κι έρχομαι να σου απαντήσω με τη σειρά μου:

Έγινε πως, ο διπλανός μου στο λεωφορείο από τότε άρχισε να μου μιλάει, να αναρωτιέται, να μην φοβάται, να εξωτερικεύσει τη σκέψη του,
Έγινε πως, περισσότεροι σήμερα σκέφτονται, νοιάζονται, προβληματίζονται,
Έγινε πως, υπάρχει η ελπίδα ότι αύριο δεν θα είσαι μόνος σου, ό,τι κι αν σου συμβεί γιατί θα είμαστε εμείς που κρίνεις να σε υπερασπιστούμε,
Έγινε πως, προχθές δεν περνούσε το δικό μου 5ευρω στο μηχάνημα για να βγάλω εισιτήριο και ο διπλανός μου ενώ έβγαλε το δικό του  εισιτήριο με κοιτάει, κάνει να φύγει επιστρέφει και δίχως να μου μιλήσει μου δίνει ένα άλλο 5ευρω,

Έγινε πως περισσότεροι πλέον γράφουν, περισσότεροι φωνάζουν,
περισσότεροι βλέπουν…. γι’ αυτό σου κλείνουν ΚΑΙ την τηλεόραση (μιας και το μυαλό στο έχουν κλειδώσει προ πολλού)!

Έγινε ότι το βράδυ εκείνο στις 29/6/2013 όταν γύρισα σπίτι μου μετά από πολλές ημέρες (γεμάτη μελανιές και περπατώντας με μεγάλη δυσκολία),
η μητέρα μου ούσα άλλης ιδεολογίας και τελείως αντίθετη με ό,τι συνέβαινε στο Σύνταγμα,
με κοίταξε, δάκρυσε και μου είπε:
«έτρεμα παιδί μου, ήθελα να γυρίσεις»… κι αφού περνάνε λίγα δευτερόλεπτα συνεχίζει:
«Αλλά έλεγα μακάρι να μην γυρίσει, είμαι περήφανη που δεν φοβάται το παιδί μου»…

Αυτό έγινε….
κάποιοι άρχισαν να σκέφτονται
κι ακόμα καλύτερα,
να νιώθουν!

2 χρόνια μετά…
εσύ επιμένεις πως αποτύχαμε…. κι εγώ σου απαντώ μέσα από την πένα του Λουντέμη:

«Αγαπητέ μου φίλε, αλλοίμονο στον άνθρωπο που δεν απότυχε ποτέ. Κλάψ’ τον! Πάρε όλα τα έργα. Δίπλα στα πολύ μεγάλα υπάρχουν τα πολύ μικρά. Και να το ξέρετε: Τα μεγάλα υπάρχουν χάρη στα μικρά. Μια μεγάλη αποτυχία φέρνει μια μεγαλύτερη επιτυχία. Ποτέ όμως η μεγάλη επιτυχία δε φέρνει μια μεγαλύτερη. Άμα πετύχαινε ο άνθρωπος στην πρώτη εξόρμηση, δε θα ‘κανε δεύτερη. Η δόξα είναι μια κορυφή που για να την ανέβεις πρέπει πρώτα να κατέβεις.»

Ωστόσο ΕΣΥ αν επιμένεις (και πάλι) να μην καταλαβαίνεις,
άραξε, δεν τρέχει μία,
απλώς κάνε λίγο πιο κει, να σου πάρουν ΚΑΙ τον καναπέ…
μην μου άγχεσαι, θα σου αφήσουν κανένα μαξιλαράκι να μην πιάνεται ο πισινός σου.
Και που’ σαι;
Βολέψου με κανένα dvd έως ότου ξανά ανοίξει κι η ΕΡΤ,
αλλιώς Σουλεϊμάν και ξερό ψωμί (φρέσκο δεν θα βρίσκεις σε λίγο καιρό,
δεν θα σου φτάνουν τα ΕυρΑ σου)!

Μακριά από τους δρόμους,
μακριά από τα βιβλία,
δημιουργούν ανθρώπινες συνειδήσεις… 
Είναι επικίνδυνο και στοιχείο άκρως «επιβαρυντικό»!


Υγ.: Αφιερωμένο στην Ομάδα Ψυχραιμίας και όλους όσοι ήταν εκεί, είτε σωματικώς, είτε πνευματικώς, είτε ψυχικώς… κι αν δεν ήταν τότε, είναι τώρα… με όποιον τρόπο).
««

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: