“Περπατώντας στους παλμούς της καρδιάς της Κάτιας Γέρου”

Υποκριτικά καύματα, αέριδες πρωτόφαντοι και μια αλλιώτικη εσωτερική ομορφιά συνδυάζονται κι ενέχονται σε ένα βιβλίο, σε έναν άνθρωπο που ακούει στο όνομα Κάτια Γέρου.

Βρισκόμαστε στην άνυδρη Αθήνα του 2011, μπροστά στο χάος της απανθρωπιάς και της ξεροψημένης ταπεινοφροσύνης.
Βρισκόμαστε μπρος στον ξεπεσμό των αξιών, μπρος σε μια εποχή μεταβατική που κλείνει μέσα της όλων των ειδών τις καταπτώσεις!
Κι όμως υπάρχουν ελπίδες, υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχουν καλλιτέχνες και σίγουρα σε αυτούς ανήκει η Κάτια, η δική μας Δασκάλα!

Αφορμή του συγκεκριμένου άρθρου στάθηκε το βιβλίο της Κάτιας Γέρου «Αλλάζοντας τους παλμούς της καρδιάς –συζητήσεις για το θέατρο με την Ιόλη Ανδρεάδη-».
Πρόκειται για ένα βιβλίο που δεν αποτελεί αυτοβιογραφία της Κάτιας, τουλάχιστον όχι εμφανώς. Και τι θέλω να πω; Θέλω να πω πως, μελετώντας ένα τόσο ζωντανό βιβλίο που από την αρχή ως το τέλος του έχει «χτιστεί» με αλήθειες και αμεσότητα, μπορεί εύκολα κανείς να διεισδύσει στους μύχιους της Κάτιας.
Ναι έτσι είναι η Κάτια, ανοιχτή , τρυφερή και μοναδική. Επιτρέπει σε όσους επιθυμούν να δουν την ψυχή της.
Με αυτόν τον τρόπο θα καταφέρει να γνωρίσει και να έρθει σε επαφή όχι μόνο με τον καλλιτέχνη, αλλά με τον άνθρωπο που του απευθύνεται και δίχως να τον έχει δει ποτέ του , να μπορεί να μιλάει για εκείνον σαν να τον γνωρίζει χρόνια. Μα πόσο γοητευτικό μπορεί να είναι ένα τέτοιο «επίτευγμα»;!
Διότι η μαγεία σε ένα βιβλίο έγκειται στην εκ του αποτελέσματος επιτυχημένη απεύθυνση προς τον αναγνώστη, κι εδώ η Κάτια απευθύνεται και «αφορά». Σπάνιο, αλλά εδώ επιτυγχάνεται!
Μέσα από μία όμορφη συζήτηση που αναπτύσσεται μεταξύ εκείνης και της Ιόλης Ανδρεάδη (πρώην μαθήτρια της και νυν Σκηνοθέτης και Υποψήφια Διδάκτορας) μας «ανελκύει» στον πραγματικό κόσμο της τέχνης και δη της υποκριτικής.
Πρόκειται για ένα μάθημα ζωής, για μια διδασκαλία ιδιόμορφη που ακουμπά ψυχή και νου. Γιατί έτσι είναι η Κάτια, σαν ένας ποιητής στη χώρα του «δούναι» μέσω της ειλικρίνειας, της αυθεντικότητας και της μεταλαμπάδευσης του εσωτερικού προσωπικού της πλούτου. Δεν διστάζει να μιλήσει ανοιχτά για τα εργαλεία της, για τον τρόπο που η ίδια «γονάτισε» ώστε να επιτύχει και να αγγίξει τους παλμούς ενός πραγματικού καλλιτέχνη.
Ναι, καταφέρνει να μιλάει για αλλαγή στους παλμούς της καρδιάς και την ίδια στιγμή να πυργώνεται η αξία της στο όνειρο του κάθε εκκολαπτόμενου καλλιτέχνη.

Πριν γνωρίσω την Κάτια Γέρου, απορούσα πάμπολλες φορές για το τι αφήνει ως παρακαταθήκη ένας ηθοποιός πίσω του καθώς φεύγει, είτε από τη ζωή, είτε από τον καλλιτεχνικό χώρο. Διότι συλλογιστείτε πως, οι ρόλοι, οι επιτυχίες –αποτέλεσμα της υποκριτικής δεινότητας που συντρέχει τον εκάστοτε καλλιτέχνη-  δεν έχουν υλική υπόσταση, δεν μπορούν να πιαστούν, δεν δύνανται να γραφθούν σε ένα βιβλίο ως πολυλογίες καρδιάς και πνεύματος, δεν χωρούν σε ένα σιντί ως μουσικές ενός σπουδαίου μουσικού. Άραγε που πάνε;
Μόλις τη συνάντησα, τη γνώρισα και την συναισθάνθηκα, μου δόθηκαν απαντήσεις που τις φυλώ και τι κρατώ σφιχτά στις χούφτες της καρδιάς μου και σας τις παραθέτω με δύο λέξεις: «Ήθος» και «Ανθρώπους»!
Αυτά αφήνει ένας σπουδαίος ηθοποιός φεύγοντας! Αυτή είναι η κληρονομιά που παραδίδει στις επόμενες γενεές.

Το «ήθος» διαγράφεται από την πορεία του εκάστοτε καλλιτέχνη, την ταπεινότητα που τον διακρίνει και τη σεμνότητα που αντιμετωπίζει την καλλιτεχνική του «ανύψωση». Η Κάτια όχι μόνο τα «μιλάει» και τα μοιράζεται μέσα από το βιβλίο της, αλλά είναι η πρώτη διδαχθείσα σε αυτά τα διαβήματα.
Τους «ανθρώπους» τους ‘αφήνει’ αφού τους έχει μυήσει στο σμίλευμα το εσωτερικό -που η ίδια περιγράφει μέσα από τη συζήτηση με την Ιόλη-.
Μιλάει για ανθρώπους που γίνονται ηθοποιοί, για ηθοποιούς που γίνονται άνθρωποι μέσω της απόκτησης της συναισθηματικής ευφυΐας.
Μιλάει για μια ευλυγισία στη σκέψη, για μια φροντίδα του μέσα μας, αγαπώντας και παρατηρώντας τον κόσμο γύρω μας. Πονώντας «για» και «με» τους άλλους.
Μιλάει για ανθρώπινη αλληλεγγύη. Κι αυτό σίγουρα επιτυγχάνεται μέσα από την τέχνη και δη του θεάτρου.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Το βιβλίο λοιπόν, χωρίζεται σε 5 μέρη.

Το πρώτο μέρος αφορά την τέχνη του ηθοποιού. Το επάγγελμα του.
Μιλάει για τον λεγόμενο «Σέρλοκ Χολμς» που κρύβει μέσα του ο ηθοποιός, ένα λαγωνικό που δεν πρέπει ποτέ να σταματήσει να  «κατευθύνεται» από μυρωδιές που οδηγούν στο εσωτερικό «ανήκουστο».  Στο ανήκουστο του Ριλκε που ασπάζεται η Κάτια μας.
Γιατί όπως κι η ίδια ενστερνίζεται (κι εμείς αφουγκραζόμαστε) το σώμα μας «πρέπει» να ακούει, να μυρίζει, να αγγίζει και να γεύεται.

«Η ψυχρότητα παίζεται με θερμότητα αθωότητα με γνώση. Η τρέλα παίζεται με λογική» (σελ.55)

              Η αλήθεια της Υποκριτικής;;; «Συμπύκνωση σ’ όλο της το μεγαλείο» (σελ. 76)

 

 Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου η Κάτια μας ταξιδεύει στο «γνώθι σαυτόν» του ηθοποιού. Στις τρύπες της δικής μας βάρκας που πρέπει να κλείνουμε για να πορευόμαστε στη ζωή. Κάνει λόγο για τα καρδιογραφήματα της γλώσσας και του μεγαλύτερου εχθρού του ηθοποιού : του άγχους!

 Σαν σκουλήκι μας τρώνε οι σκέψεις(….)/ πάνω στη σκηνή, να είμαστε χειραφετημένα ανθρώπινα όντα, να συμπεριλαμβάνουμε και τα λάθη μας και τα φυσικά μας μειονεκτήματα που έχουμε και να αναπνέουμε. (σελ.106)

Στο τρίτο μέρος αναφέρεται στις εσωτερικές στάσεις και «εξεγέρσεις» του ηθοποιού. Για την πλήρη «καταστροφή της λογικής της συμπεριφοράς ενός ρόλου»( Βιτέζ).
Εντοπίζει τη σημαντικότητα των αυτοσχεδιασμών εκτός κειμένου, για τις εσωτερικές ανακατατάξεις και διαδρομές, για τη σωματοποίηση των συναισθημάτων. Μιλά για την «απόλυτη» συνειδητότητα του ηθοποιού, του ανθρώπου εντός κι εκτός σκηνής.
Εξάλλου αυτό δεν είναι το θέατρο; Η ζωή σε σκηνή;

 Το σώμα μας είναι πιο έξυπνο από εμάς. Αφήνω να με χρωματίσει το κείμενο./Αφήνω να με κινήσει το σώμα μου. 

Στο τέταρτο μέρος του βιβλιου θίγει την πιο «εξωτερική» δράση του ηθοποιού που ίσως ακούγεται πρωτόλεια εν συγκρίσει με το αποτέλεσμα αλλά είναι μία βασική κινητήριος κατεύθυνση. Εκφράζει την ανάγκη του «παρατηρώ», του «εμπλέκομαι» συναισθηματικά, του σκέφτομαι, ΖΩ και Υπάρχω.

Απάντηση στην ερώτηση της Ιόλης Ανδρεάδη που αφορά την παράσταση του Τέμπλου, που η ζωγραφική και η υποκριτική έχουν μία ισότιμη συνομιλία.
«τις φιγούρες τις αγγίζαμε, τους μιλούσαμε, μιμούμασταν τη στάση τους, τις αφουγκραζόμασταν, σαν να τους δανείζαμε το σώμα και τη φωνή μας…κάπως σαν ενδιάμεσα μέντιουμ» (σελ.182)      –κάπως έτσι λειτουργεί η Κάτια στη σκηνή-

Στο πέμπτο και τελευταίο μέρος του βιβλιου, μας ξεναγεί στους τόπους τους καθαρά συναισθηματικούς, νοητικούς. Στην εξωτερίκευση που πηγάζει από το μέσα μας. Για τον ανταγωνισμό που περιβάλλει το εσωτερικό αναγκαίο φορτίο της υποκριτικής, την ενέργεια και την εσωτερική ακινητοποίηση. Μιλάει για την ταύτιση του δημιουργού, του καλλιτέχνη με την ανάσα του και τον παλμό του ( όπως ακριβώς αναφέρει στο βιβλίο της).

«πρέπει να παλεύεις με νύχια και με δόντια κάθε μέρα και να λες στον εαυτό σου: «Για σήκωσε τα μανίκια, τώρα δουλεύουμε». (σελ. 259)

Μία φίλη μου είχε πει κάποτε την εξής φράση: ¨Εμένα η φύση μου είναι η σπατάλη, όμως μπορώ να ζήσω και με μία φέτα λεμόνι». Ενθουσιάστηκα κι από τότε τη λέω όπου σταθώ κι όπου βρεθώ. Είναι συγκλονιστική φράση. Δεν είπε: ¨Μπορώ να ζήσω μ’ ένα ξεροκκόματο», αυτό εκπέμπει μιζέρια. Δεν είπα θα ζήσω σαν ζητιάνα, είπε θα ζήσω σαν νεράιδα. Μεταμόρφωσε με έναν τρόπο την απειλή της ανέχειας και της έδωσε διαφάνεια, φινέτσα.

Αυτή είναι η Κάτια Γέρου, ένα αιώνιο παιδί, ένας σύγχρονος «Πίτερ Παν» που συμβουλεύει:

                                «Να αναπνέεις και να χαίρεσαι»,

είτε είσαι πάνω στη σκηνή του θεάτρου , είτε στο σανίδι της ζωής…

Ακόμα και ηθοποιός να μην είσαι, ή καλλιτέχνης αξίζει να ρίξεις μία βαθιά βουτιά στις σκέψεις αυτού του βιβλίου, στον εσωτερικό τουρισμό του μυαλού και της ψυχής μέσα από τα μάτια και τις λέξεις της Κάτιας.
Κράτα κοντά σου τη δική σου «βαλίτσα» -όπως συνηθίζει να αποκαλεί το τετράδιο η ίδια- και πορεύσου. Να παρατηρείς, να Ακούς και να Βλέπεις.
Το βιβλίο αυτό λοιπόν είναι μία πρόκληση του νου, μία πρόκληση καρδιάς στους παλμούς της δικής της καρδιάς.

Η Κάτια με τη σειρά της είναι ένας αγέρωχος «παλιάτσος» , ένας απύθμενος βυθός ψυχικής και πνευματικής πληρότητας…Είναι ένας άνθρωπος από τους λίγους. Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που όπως έχει πει κι η ίδια σε συνέντευξη της « «Εγώ δεν θέλω ρεαλισμό, θέλω μαγεία». Εκείνη κι η Μπλάνς. 2 ηρωίδες σε διαφορετικά έργα, σε διαφορετικές ζωές μα με μία μεγαλειώδη προσωπικότητα.

Η Κάτια είναι ….

 

Η Κάτια είναι…..

Η Κάτια είναι η πιο γλυκιά σκέψη! Γνωρίζοντας την είτε προσωπικά , είτε μέσα από τις ταινίες της, είτε μέσα από το θέατρο, είτε μέσα από το βιβλίο της, το μόνο σίγουρο είναι:  «πως βγαίνεις πιο πλούσιος μέσα από αυτή τη σχέση».

Θα κλείσω με μία φράση της :

«Ο πόθος έχει ρίσκο, αλλά και χωρίς αυτόν δε θα υπήρχε ζωή»

Γι’ αυτό ζήστε ρισκάροντας φίλοι μου…. 🙂 

Σας παραπέμπω σε 2 ταινίες της που αξίζει να δείτε:

1. http://vimeo.com/22244602

2. http://vimeo.com/21444544

 Με εκτίμηση κι ευχαριστώντας την ίδια για όσα μου έχει δώσει,

β.α 

Advertisements
Comments
One Response to ““Περπατώντας στους παλμούς της καρδιάς της Κάτιας Γέρου””
  1. Ο/Η aristea λέει:

    τα λόγια σου μας άγγιξαν όπως κάθε φορά Βάσια….μ’ αρέσει που πάντα γράφεις ωραία μα κυρίως με συναίσθημα !!! Γι αυτό και δεν θα μπορούσα να φανταστώ ομορφότερη ξενάγηση σ’ ένα τέτοιο βιβλίο (μας έκανες να το θαυμάσουμε χωρίς καν να το διαβάσουμε—μάλλον πως νιώθεις ανάλογα με την συγγραφέα του).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: