φοβος για τον ερωτα και την αγαπη… σε οτι πιο ομορφο…!!

Το γραμμα αυτο δεν παραοδοθηκε ποτε.. δεν γνωριζω σε ποιον ανηκει,ουτε ποιος το εγραψε…
ειναι απο καποιο φοιτητικο ημερολογιο…
το «ανακαλυψα» κατα καποιο τροπο και με εκανε να συλλογιστω το ποσο ευκολα ολοι μας μπορουμε να κατηγορησουμε εκεινους που μας πονεσαν..
το ποσο ευκολο ειναι να μην καταλαβαινουμε….
ο ανθρωπος που το γραψε πονουσε πολυ… κι ας ηταν εκεινος που πληγωσε….
Καμια φορα αυτος που μας πονα, πονα διπλα…αλλα αδυνατουμε να το «δουμε» και να το κατανοησουμε και αυτο ειναι το λογικο..
Επισης συλλογιεμαι πως εχουμε αλλοιωθει τοσο..εμεις οι ανθρωποι..μαζι με τα συναισθηματα μας…
φοβομαστε να αγαπησουμε, να αγαπηθουμε , να δωσουμε και να παρουμε και οπως γραφει παρακατω γινομαστε: «αερας,σκια»…
ο φοβος ειναι το κυριο αισθημα της υπαρξης μας..τωρα πια…

<<Ήθελα μέρες τώρα να σου γράψω. Να απαντήσω στο παθιασμένο γράμμα σου, στο αν όχι γεμάτο με υπερβολές τότε γεμάτο από φλογισμένο έρωτα που σου καίει τα σωθικά.

Σκεφτόμουν πως θα ήταν η ζωή μου αν δε σε έβρισκα «χαμένο» μέσα σε έναν κόσμο αλλόκοτο, περίεργο και σχεδόν ξένο σε μένα. Ξέρεις τώρα, δεν είμαι καλή στο να περιγράφω συναισθήματα. Σε κάνω να γελάς πνιχτά όταν πάω να φτιάξω στίχους. Γελάς πνιχτά και καμιά φορά βήχεις. Καπνίζεις πολύ κι αυτό με ανησυχεί. Η φωνή σου μέρα με την μέρα γίνεται και πιο οικεία. Καταλαβαίνω πότε θυμώνεις, πότε χαμογελάς, πότε πληγώνεσαι, πότε χάνεσαι σε ερωτικά ταξίδια, μόνο από ένα αχ.

Φοβάμαι! Ειλικρινά φοβάμαι! Βιώνω πρωτόγνωρα συναισθήματα. Βυθίζομαι σε λίμνες πρωτόγνωρες κι ανακαλύπτω όλο και περισσότερους από τους θησαυρούς σου, περισσότερα σεντούκια με μικρά μυστικά που πεθαίνω να τα μάθω, να γίνω κάτοχος και να τα διαχειριστώ.

Και κάθε που με μια ανάσα μπαίνω στα βάθη του ωκεανού της ψυχής σου θέλω ν’ανοίξω κι άλλα σεντούκια, κι άλλα μυστικά μα η ανάσα μου κάτω από το νερό παύει. Και το νιώθεις. Χρειάζομαι χρόνο, να ανέβω, να πάρω άλλη ανάσα και να ξαναβυθιστώ γιατί οι θηασυροί είναι πολλοί και η ανάσα μου μικρή.
Μου αρέσει τώρα που σου γράφω. Ήλπιζα πάντα πως θα βρω ένα άτομο που θα μπορούσα να του γράφω χαζά γράμματα σε σετ αλληλογραφίας με καρδούλες πάνω και άλλα χαζοχαρούμενα. Να γράφω τα πάντα, ό,τι σκέφτομαι, ό,τι θέλω, ο,τι φοβάμαι, ό,τι αποφεύγω, ό,τι με κάνει να γελαω, ό,τι με πονάει, ό,τι με ομορφαίνει, ό,τι με αφήνει αδιάφορη κι ό,τι με εξοργίζει.

Ξέρεις πως στα δύσκολα εξαφανίζομαι για λίγο. Με φοβίζει να μην θέλω να τρέχω μακρυά σου μα να μένω επίμονα για να κοιτάζω απλά το βλέμμα σου όταν με μαλώνεις, όταν μου φωνάζεις, όταν νευριάζεις που σου κλείνω απότομα το τηλέφωνο. Γιατί θέλω να βλέπω την οργή σου, να αγαπάω τον θυμό σου, να χαζεύω το σκοτεινιασμένο σου πρόσωπο και να ακούω την τρικυμισμένη φωνή σου.

Τα γράμματά σου με τρομάζουν λιγάκι. Με αγχώνουν. Μα τα περιμένω! Ο έρωτάς σου είναι τόσο διεισδυτικός στην ψυχή μου κι αυτό με φοβίζει. Με φοβίζει το να μην σε φοβάμαι.

Καλά να πάθεις που με αγάπησες.
Στο είχα πει…είμαι αέρας, είμαι σκιά.
Με αγάπη

Advertisements
Comments
3 Σχόλια to “φοβος για τον ερωτα και την αγαπη… σε οτι πιο ομορφο…!!”
  1. Ο/Η Elpidaki λέει:

    Κριμα που ο φοβος ειναι το κυριο αισθημα της υπαρξης μας τωρα πια. Φοβος καθε ειδους…φοβοι που μας κανουν και ζουμε μακρυα απο ανθρωπους και καταστασεις…μη τολμωντας…απο φοβο κι απο δειλια !
    Ποσο ομορφο ειναι να ζεις κατι εντονο για μια φορα στη ζωη σου…χωρις να σκεφτεσαι ή να φοβασαι το αυριο.
    Ποσο ομορφο ειναι να μπορεις να μοιραζεσαι λεξεις, σκεψεις, ανησυχιες, συναισθηματα, λογικα και παραλογα με καποιο πλασμα διχως να φοβασαι να το ελομολογηθεις…να το αποτυπωσεις…να το περασεις μεσα στη ψυχη του…
    Ποσο ομορφο ειναι να εχει υπαρξει καποιο πλασμα που σ’εχει ξεκλειδωσει κι εχεις νοιωσει ελευθερη ψυχη…
    Ποσο ομορφο ειναι να μην γινομαστε η σκια του ιδιου μας του εαυτου….χχχ

  2. Ο/Η Elpidacki λέει:

    ‘Ενα απ΄τα αγαπημένα μου ποιήματα…

    Η ΠΌΡΤΑ

    Προχώρησε και άνοιξε την πόρτα.
    Ίσως έξω να βρεις
    ένα δέντρο ή ένα κλαδί,
    έναν κήπο
    ή μια πόλη μαγική.

    Προχώρησε και άνοιξε την πόρτα.
    Ίσως κάποιος σκύλος να ανασκαλεύει.
    Ίσως να δεις ένα πρόσωπο
    ή ένα βλέμμα
    ή την εικόνα μιας εικόνας.

    Προχώρησε και άνοιξε την πόρτα.
    Αν έχει ομίχλη
    θα φύγει.

    Προχώρησε και άνοιξε την πόρτα.
    Ακόμα και αν υπάρχει μόνο το σκοτάδι
    ακόμα κι αν υπάρχει μόνο
    η υπόκωφη βοή του ανέμου
    ακόμα κι αν
    δεν υπάρχει τίποτα απολύτως,
    προχώρησε και άνοιξε την πόρτα.

    Τουλάχιστον
    θα υπάρξει
    ένα ρεύμα.

    Του Τσέχου ποιητή και ανοσιολόγου Miroslav Holub…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: