«Αθωώνοντας την ενοχή μας»

Κάθομαι και συλλογιέμαι, τι στ αλήθεια ευθύνεται για την σημερινή κατάντια μας..
Να με συγχωράτε.. αλλά είναι ο πιο επιεικής χαρακτηρισμός που θα μπορούσα να δώσω στην σημερινή μας κοινωνική κατάσταση και στον τρόπο με τον οποίο συγκροτούμαστε.
Όχι, δεν είμαι πολίτικος, ούτε δημοσιογράφος ούτε κανένας αυριανός ρήτορας με μεγαλεπήβολα οράματα και στόχους αλλά ένας άνθρωπος, όπως όλοι , που με περίσσια υγρασία στα μάτια και άπλετη οργή ‘αντιμετώπισα’ τα περσινά γεγονότα ( απλώς ξεδιπλώνω τις μύχιες σκεψεις μου και τα συναισθήματα μου).
Πάει ένας χρόνος από τα Δεκεμβριανά του 2008… και κατατρώγομαι με το εξής ερώτημα:
«ποια η αλλαγή που υπέστη ο ( εσωτερικός- εξωτερικός) “κόσμος” μας;» -κάνεις δεν δύναται να μου απαντήσει;-.
Μιλάμε για έναν κόσμο, μια κυβέρνηση , ένα κράτος που θαρρώ πως πνέει τα λοίσθια και πιστέψτε με-με λυπεί τούτη η παραδοχή!
.Η σημαντικότητα των κοινωνικών , ταξικών εξεγέρσεων ( γιατί περί αυτού πρόκειται) είναι τεράστια και μέσα από αυτές αναδύονται μηνύματα πολιτικής και κοινωνικής «αναγεννησιακής » ανάγκης.
Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε, συντόμως, πως δεν επρόκειτο απλώς για μια κοινωνική συμπαράσταση σε έναν αδικοχαμένο νέο, τον Αλέξανδρο Γρηγοροπουλο, αλλά αυτό το γεγονός αποτέλεσε την αφορμή για το τέλος μιας εποχής φοβικής, ανασφαλής , κορεσμένης από το παραγνωρισμένο άδικο και στερούμενης ευκαιριών επαγγελματικών , εκπαιδευτικών κ.α.
Σίγουρα ο πόνος για τον αδικοχαμένο Άλεξ είναι τεράστιος και δεν αμφισβητείται διόλου. Εξάλλου, η απογοήτευση και ο πόνος ήταν συναισθήματα που κυριάρχησαν – προδήλως.
Το «τσουνάμι» των κινητοποιήσεων και των καταστροφών δεν χαροποίησαν κανέναν. Η λύπη, όμως, δεν συνίσταται στις υλικές ζημιές, αλλά στα βαθύτερα προβλήματα (κοινωνικού-πολίτικου περιεχομένου) που κατάτρωνε τον σύγχρονο άνθρωπο. Το κράτος, βέβαια, από τη μεριά του, δεν κάνει τίποτε περισσότερο από να τα τροφοδοτεί με νοσηρούς οραματισμούς και προσφέροντας μας ηδονές απελπισίας.
Αν κάποιος, λοιπόν, χρήζει ανάγκης λοιδορίας δεν είναι ο σωρός των διαδηλωτών ή των εξεγερθέντων ή των αναρχικών ( λίγη σημασία έχεις πως θα τους ονοματίσουμε αν και το σωρό αυτόν θα τον χαρακτήριζα αγανακτισμένο-απελπισμένο σωρό) αλλά το κρατικό καθεστώς.
Ξέρετε, πραγματικά με κούρασε αρκετά να τριβελίζουν στα αυτιά μου λόγια πολιτικάντηδων περί κατανόησης της κοινωνικής έντασης προς αντίδραση στο άδικο φευγιό του Άλεξ. Τα προβλήματα είναι πολύ πιο βαθιά και ουσιαστικά και για να επιλυθούν πρέπει να πιαστούν από τις ρίζες τους. Δεν μπορώ να πιστέψω πως ελλείπονται «λυγκειότητας» και πως δεν έχει περάσει από τη σκέψη τους κάτι πιο μεγάλο!
Η ύφεση δεν αγγίζει μονό οικονομικά πλαίσια αλλά και κοινωνικά, μορφωτικά, επαγγελματικά και τα αιτήματα τα οποία προωθούνται μέσω αυτών των εξεγέρσεων –και όχι μονό- ενέχουν τέτοια πλαίσια.
Δεν θέλω να μακρηγορήσω γράφοντας κι εγώ ότι παντού διαβάζετε , ακούτε ή ψυχανεμίζεσθε.
Αλλά θα επιθυμούσα να σκεφτεί ο καθής μονάχος του πόσο σημαντικό είναι να ξεφύγουμε λίγο από τον «μικροαστισμό» της έτοιμης τροφής και του εγκλεισμού σ ένα πλέγμα συγκεκριμένης και (διαιωνίζουσας) συμπεριφορικής πολιτικής.
• Να κατανοήσουμε, πως η διαδήλωση και η διεκδίκηση της πραγμάτωσης των αιτημάτων μας είναι συνταγματικό μας δικαίωμα.
• Να κατανοήσουμε πως ο χαμός του Αλέξη σηματοδότησε μια νέα εποχή, αφυπνιστική.
• Να κατανοήσουμε, πως σημασία δεν έχει εάν διαλυθήκαν ένα ή χίλια εμπορικά καταστήματα ( γεγονός καθόλου ευχάριστο) αλλά η βαθύτερη αιτία που μας οδήγησε σε αυτού του είδους τον «τραμπουκισμό».
• Να κατανοήσουμε, πως οφείλουμε να απεμπολήσουμε από πάνω μας-μέσα μας τη νοοτροπία του «δεν θ αλλάξει τίποτε ακόμα κι αν φωνάξω, κι αν πασχίσω ,όποτε καθίζω τον εαυτό μου μπροστά από ένα χαζοκούτι και απλώς παρακολουθώ ,σαν εξωτερικός παράγοντας, τα συμβάντα.» (Να σημειωθεί πως σε περίπτωση η οποιαδήποτε εξέγερση φέρει κάποια λυσιτέλεια, θα επωφεληθεί κι εκείνη η μερίδα ανθρώπων που απλώς στάθηκαν θεατές, πράγμα αρκετά άδικο.)
• Να κατανοήσουμε το τεράστιο χάσμα μεταξύ των προσδοκιών μας και αυτών των ‘αγαθών’ που δικαιωματικά –θα έπρεπε- να μας ανήκουν με τη σύγχρονη πραγματικότητα την οποία βιώνουμε.

Τέλος, θέλω να συμπληρώσω πως οι εποχές του δονκιχωτισμού, του υπέρμετρου ,της οπισθοδρόμησης , του καθωσπρεπισμού και της χειραφέτησης πρέπει να λάβουν τέλος.
Σκεφτείτε ,απλώς, πως δεν λύνονται τα προβλήματα από τον καναπέ μας , ούτε μεταμφιέζοντας τα ανάλογα με τις περιστάσεις. Κάθε άλλο παρά αποτελεσματικό θα μπορούσε να καταστεί κάτι τέτοιο.

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΙΠΟΤΕ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙ!!!!

Εμείς πως περιμένουμε ν αλλάξουν οι καιροί;

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΜΕΤΡΗΣΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΟΥΣ ΑΛΕΞΗΔΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΦΥΠΝΙΣΤΟΥΝ ΤΑ ΕΝΣΤΙΚΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΑΣ!!!

Advertisements
Comments
3 Σχόλια to “«Αθωώνοντας την ενοχή μας»”
  1. Ο/Η alanis λέει:

    απρόσωπο το σύστημα, βολικός ο καναπές,
    και αυτό το κουτί που αποχαυνώνει τις συνειδήσειςκαι κάνει ζελέ τα μυαλά
    κάποιος να το κλείσει επιτέλους…

    α.

    • Ο/Η vargenti λέει:

      ακριβώς έτσι είναι «alanis»…..αλλά αν καταφέρεις και βρείς το μαγικό κουμπι που κλείνει το ρημαδοκουτι για πάντα….. πάτα το!
      Β.

      • Ο/Η alanis λέει:

        (( πολύ απλά, δεν βάζεις τιβι στο σπίτι. στην θέση της βάζεις μια πανέμορφη βιβλιοθήκη, ένα πικάπ ή το σταντ μιας κιθάρας… άλλαξε το δωμάτιο, δε νομίζεις; ))

        α.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: